ก็เพราะว่า. . . .. ..

       ,,,วันนี้เธอดูสวยจัง,,,

.

.

.

.

.

          ผมยังจำวันนั้นได้,,,ผมเจอเธอครั้งแรกที่ธนาคารที่แม่ผมทำงานอยู่

.

          ดูเหมือนเธอมาฝากเงินกับแม่ของเธอเหมือนปกติทุกครั้ง

       เหมือนปกติ,,,,

.

       เวลาเดิม

.

       นั่งเก้าอี้ตัวเดิม

.

          และฝากเงินกับคนเดิม ซึ่งก็คือแม่ผมนั่นเอง

       แต่วันนั้นมีอย่างนึงที่ไม่เหมือนเดิม

.

          คือมีผม,,,อยู่ที่นั่นด้วย

.

.

.

          ครั้งแรกที่ได้เห็นเธอผมรู้สึกใจพองโต

       ถึงแม้เธอจะแต่งตัวซอมซ่อ

       เสื้อยืดที่ใหญ่กว่าตัวเอง(ซึ่งผมเดาว่าเธอคงยืมพ่อเธอมาใส่)

       กางเกงยางยืดเก่าๆ

          แต่สิ่งที่เธอมี และไม่เหมือนใครเลย

       นั่นก็คือรอยยิ่ม,,,

       รอยยิ้มของเธอที่ยิ้มมาให้ผมในวันนั้น,,,

.

       ,,มันช่างดูบริสุทธิ์ ไร้ความกังวล,,

       ,,รอยยิ้มที่คนสมัยนี้มักหลงลืมกัน,,

.

.

.

          เมื่อเธอกลับไปผมเอ่ยปากถามแม่ผมทันทีว่าเธอเป็นใคร

       แม่ผมตอบว่า,,,

          ครอบครัวนี้เขามีอาชีพขายขนมตอนเช้าด้านหน้าวัดเยื้องๆธนาคารไปนี่เอง

       เธอจะมาฝากเงินที่ได้จากการขายขนมทุกวัน

       จนสนิทกับแม่ผมไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ

          แม่ผมยังเล่าอีกว่า เธอต้องตื่นตั้งแต่ตี4

       เพื่อมาเตรียมขนม และนำไปขายหน้าวัดเพื่อการทำบุญทุกเช้า

       เป็นอย่างนี้มาตลอดชีวติของเธอ

       เป็นอย่างนี้มา 7 ปีแล้ว,,,

.

.

.

          ผมมีโอกาสเจอเธออยู่บ้างหลังจากนั้น

       ทั้งที่ธนาคารตอนเช้า

       หรือที่วัดเวลาผมไปทำบุญ

          รอยยิ้มจากเด็กน้อยไร้เดียงสานี้ช่างน่ารักเสียจริง,,,

.

.

.

.

       แต่,,,

.

       ,,,วันนี้เธอดูสวยจัง,,.

.

          เป็นความสวยบนความเย็นชา

       หน้าตาที่แน่นิ่งบนรูปภาพนั้น,,,

          รูปภาพที่วางอยู่กลางศาลาวัดนี้

       กับที่นอนที่สุดท้ายในชีวิตของเธอ

.

.

.

       รอยยิ้มที่จากไปแล้ว,,,

       คงไม่มีวันกลับมาอีก

       ไม่มีวันกลับมาให้คนอย่างผมเห็นแล้วรู้สึกชุ่มชื้นหัวใจ

       ไม่มีวันแล้ว,,,เธอจากไป ไม่กลับมาอีก

.

.

       แม่ผมบอกว่า ระหว่างทางการเดินทางมาวัดจากบ้านของเธอเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

       ,,,เธอถูกรถชน,,,

       แม่ของเธอนั้นไม่เป็นไรมากเพราะตัวยังติดอยู่กับรถ,,,

       แต่เนื่องจากเธอเป็นผู้หญิงรูปร่างเล็กเธอจึงได้รับแรงชนมาก

       และหล่นจากรถ หัวกระแทกกับขอบฟุตบาท,,,

.

.

.

.

      วันนี้ผมตั้งคำถามกับตัวเอง

      ตั้งคำถามกับทุกอย่างถึงความไม่ยุติธรรม

      ทำไม?

      ทำไมต้องเอาชีวิตเด็กคนนึง,,,

      ซึ่งกตัญญูต่อพ่อแม่ ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อน,,,

.

.

      ทำไมต้องเอาชีวิตของเธอไป?

.

.

      ทั้งๆที่ยังมีคนอีกมากที่สมควรจะโดนแบบเธอ

      นักการเมืองที่โกงกิน โจรข่มขืน พวกที่ชอบเอารัดเอาเปรียบผู้อื่น,,,

.

.

.

.

         บางทีโลกเราก็เล่นตลกกับชีวิตมากจนเกินไป,,,

      โดยไม่เคยถามว่าชีวิต,,,

      ชีวิตอย่างตัวผม ตลกไปด้วยรึเปล่า?

.

      ,,,ให้ตายสิ ผมไม่ตลกกับมันเลย,,,

.

.

.

         ผมเดินออกจากศาลาวัดพร้อมคราบน้ำตา,,,

      และกล่าวลากับเธอครั้งสุดท้าย,,,

     "เฮ้ย ไอ้ดำ , , , , ทำไมเอ็งผอมจังวะเดี๋ยวนี้"

.

     "ข้าไม่ได้ผอมนะโว้ย เค้าเรียกว่าสมส่วน เอ็งอ่ะแหละ อ้วนขึ้นรึเปล่าวะ ไอ้โทนี่"

.

      ดำตอบคำถามของผม พร้อมมองดูผมอย่างพินิจพิจารณา,,,

.

.

     

         จริงๆแล้วดำกับผม สนิทกันมานานแล้ว

      อาจเป็นเพราะว่ามันชอบเดินผ่านบ้านผมบ่อยๆ

      ทำให้มีโอกาสเจอกันจนสนิทกันในที่สุด

.

.

      "ข้าไม่อ้วนโว้ย อย่างงี้เค้าเรียกว่าเจ้าเนื้อ  ฮ่าๆๆ"   ผมตอบกลับไป

.

      "ฮ่าๆ เจ้าเนื้ออะไรวะ หัดออกกำลังกายบ้างสิโทนี่" ดำแนะนำผมตอบกลับมา

.

      "ออกกำลังกายอย่างเอ็งน่ะเรอะ ข้าไม่เอาด้วยหรอก วันๆเอาแต่มีเรื่อง สู้อยู่บ้านเฉยๆดีกว่านะ"

.

.

      "โห่ ไอ้โทนี่เอ๊ย! แล้วแกจะไปรู้จักรสชาติของชีวิตได้ไง" ดำด่าผมกลับมาและพูดต่อ

      "ถามจริงเถอะวะโทนี่ อยู่บ้านมันสบายนักหรือไง"

.

.

      "ก็สบายดีนี่หว่า  อาหารข้าก็ไม่ต้องหาเอง แค่เรียกก็มีคนเอามาให้ นอนทั้งวัน สุขใจจะตาย ฮ่าๆๆ"

.

.

      "โทนี่ ข้าว่าเอ็งมองข้ามอะไรไปอย่างหนึ่งนะ" ดำตอบผม พร้อมทำหน้าซีเรียส

.

.

      "อะไรวะ ไอ้ดำ?"   ผมสงสัยจึงถามกลับ

.

.

      "'อิสระนอกกรอบ'ไง  . .. .โทนี่เอ๊ย ถึงข้าจะไม่มีบ้านอยู่และหาเรื่องชาวบ้านไปเรื่อยๆ แต่ข้าก็รู้จักโลกภายนอกนะ ถึงข้าจะไม่เหลือใคร ถึงครอบครัวข้าจะจากไป ข้าก็ยังอยู่ได้ หาเลี้ยงกินด้วยตัวเองได้ แล้วเจ้าหล่ะ ถามตัวเองซิ ว่าเจ้าทำได้รึเปล่า"   เจ้าดำร่ายยาว

.

.

       ,,,อิสระ?,,,

.

.

       นั่นสิ อิสระ  ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเจอมันเลยนี่ ผมเกิดมาอยู่แต่ในบ้านหลังนี้ตลอด แทบไม่ได้ออกไปไหนเลย , , ,,  อิสระมันจะหอมหวานขนาดไหนกันนะ?

.

        แต่ถ้าออกไปแล้วต้องลำบาก,,,,แล้วผมจะออกไปทำไมหล่ะ?

.

.

       "อิสระมันก็แค่เท่านั้นแหละไอ้ดำเอ๋ย ข้ามีคนคอยดูแลแบบนี้ สบายจะตาย ฮ่าๆๆๆ"

.

       ผมขำเพื่อแสดงความกังวลในใจออกไป ไม่ให้ดำสังเกตุ

.

.

       "งั้นตามใจแกเหอะ ข้าไปหล่ะ"   แล้วดำก็เดินจากไป,,,,

.

.     

       'ผมอยากเป็นอิสระอยู่หรอกนะ แต่ก็ไม่อยากลำบาก'  ผมคิดเช่นนี้แหละ

.

.

.

.

.

       "โทนี่เอ๊ย!! โทนี่! กินข้าวได้แล้วลูกเอ๊ย"

.

.

       "โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!"   ผมตอบกลับเจ้าของผมไป

.

.

       ,,,ผมขออยู่สบายๆดีกว่า,,,

        มีคนบอกว่า คับที่มันอยู่ง่าย แต่คับใจมันอยู่ยาก

.

     ตอนนี้ผมว่าผมอยู่บ้านยากแล้วหล่ะ!

.

.

.   

     ทำไมวะ!

.

     ทำไมคนเราไม่รู้จักพอกัน

     ทำไมคนเราต้องไขว่คว้าสิ่งที่มีอยู่แล้ว

.

.

     ,,ทำไมพ่อผมถึงทำอย่างนี้,,,

.

.

.

.    

        ผมอยากจะหนีออกจากที่นี่เหลือเกิน

     ที่ๆเคยมีความสุข,,,

     ที่ๆเราทั้งครอบครัวเคยใช้เวลาร่วมกัน,,,

     เวลาของครอบครัว,,,ที่พ่อผมไปใช้กับคนอื่น

. 

        ความโกรธแค้นมันมีมากล้นในใจ

     ข้อสงสัยร้อยแปดอยู่ในหัว

     ผมอยากจะแสดงมันออกมา

     แต่,,,

.

.

     ,,,ผมทำไม่ได้,,,

.    

 .   

     แล้วทุกวันนี้เราทำดีกันเพื่ออะไร

.

     ทำดีแล้วไม่เห็นได้ดี

.

     ทำดีแล้วครอบครัวเป็นอย่างงี้หรือไง

.

.

.

.

        ถ้าพระเจ้าฟังอยู่

     ผมอยากจะบอกท่านว่า

.

     ,,,ท่านทำหน้าที่ได้แย่มาก !,,

.

.  

     ที่ทิ้งผมให้อยู่โดดเดี่ยว

.

     ท่ามกลางความขัดแย้ง

.

     ความโมโหโทสะ

.

     ความหม่นหมอง

.

     ความโศรกเศร้า

.

.

     ,,,มีแต่ผม,,,

     และคอมพิวเตอร์เครื่องเดียวไว้คุยกับตัวเอง

.

     นี่มันบ้าอะไรกันวะ!!!

. 

.

     หนีออกไปจากที่นี่มั้ย?

.

.

     ทางเดียวทีจะทำให้ผมสบายใจ

     ทางเดียวที่จะหนีออกไปจากเรื่องไร้สาระนี่ซะ

 .

.

     ถ้าผมทำได้นะ,,,

     ถ้าผมทำได้,,,

     ถ้าผมทำได้,,,

.

.

     ถ้าผม,,,,ทิ้งผู้หญิงคนหนึ่งไว้ได้

     ผมทำไปแล้ว

.

     แต่ผมทำไม่ได้

.

.

     ผมทิ้งแม่ผมไว้ได้!

.

     ...ผมจะไม่ยอมกลายเป็นคนเลวเพราะโชคชะตา...

     ...ผมจะไม่หนีปัญหาทั้งๆที่คนที่ให้กำเนิดผม กำลังประสบปัญหาอยู่...

.

.

     ผมจะไม่มีวันทำ

.

.

.

      !  !  !  ไ  ม่  มี  วั  น  !  !  !